Osnovno o događajima
Građanski rat u Mjanmaru još uvek traje. Uprkos nedostatku blještavih ofanziva, nova faza samo na prvi pogled odaje utisak manjeg intenziteta. Vojna hunta i dalje gubi gradove, teritoriju i podršku. Međutim, govoriti o gotovoj pobedi Otpora, neodložnom porazu Hunte i slično bilo bi u ovom trenutku prerano.
Kao i u nekim drugim područjima, govoriti o jedinstvenoj vojnoj ili političkoj formaciji pod kolokvijalnim nazivom “Otpor” značilo bi da tako nešto i postoji. U praksi pak, radi se o nizu vojnih i političkih organizacija koje su nastale pre i nakon puča 2021. godine i koje manje više planski nastupaju u borbi protiv okorele kompradorske vojne hunte, poznate pod nazivom Tatmando.
Konsolidacija fronta i pozicija Hunte
Uprkos tome, neke od ovih formacija su izgradile relativno prepoznatiljivo ime. Tako su snage Nezavisne armije Kačina i zauzele okolinu grada Bamo. Narodne odbrambene snage nastavile su napade u regionima Mandalaj i Sagaing, čime su uspešno sprovele konsolidaciju fronta. Većina oblasti Čin, Kačin i Sagaing trajno prešla u ruke Otpora. U okviru tih događaja, oslobađanje grada Falama predstavlja znatan poraz za Huntu.
Vojni gubici su znatno otežali i političku poziciju Hunte. Ona odbila da sprovede izbore i zavela još veću diktaturu, sprovodeći oblik “belog terora” nad oblastima pod kontrolom Otpora. Drugim rečima, teritorije koje više ne pripadaju Hunti našle su se izložene vazdušnim, raketnim i artiljerijskim udarima sa izuzetno teškim civilnim žrtvama. Hunta je 4. septembra označila Nacionalno oslobodilačku vojsku Ta’ang, Armiju Arakana i Nacionalno demokratsku alijansu kao terorističke organizacije. Upravo zaokret na dalekometne napade i politička represija i potvrđuje da se Hunta našla pred teškom opštom situacijom koja preti da pređe u još dublju, ovaj put internu, političku krizu.
Kina je u ovom konfliktu uzela ulogu medijatora pokušavajući da osigura mir između dve strane. Međutim, ako se pogleda dublje u kineske ciljeve vidi se da je njihov pokušaj stvaranja mira obavijen interesom kolonizacije Mjanmara. Kina „igra“ na obe strane u ovom konfliktu radi što sigurnijeg postizanja sopstvenih ekonomskih ciljeva.
Peking ovo područje posmatra kao stratešku arenu u kojoj se prepliću ekonomski interesi, bezbednosni imperativi i regionalne ambicije. Mjanmar Kini obezbeđuje ključni kopneni koridor od provincije Junan do Indijskog okeana, nudeći alternativu moreuzu Malaka, a istovremeno predstavlja oslonac za velike projekte u okviru inicijative „Pojas i put”, poput Ekonomskog koridora Kina–Mjanmar, naftovoda i gasovoda koji, obezbeđuju gotovo 10 procenata kineskog uvoza prirodnog gasa. Bilo kako bilo, u vojnom smislu niz armija koje stoje nasuprot Hunte svakako raspolažu boljim formacijama nego ona sama i rat iscrpljivanja sasvim moguće može biti naredna faza u borbi protiv ove kompradorske klike. Uprkos “najboljim željama” interesi ovih ili onih imperijalističkih država za sada ne nalaze plodno tlo u borbi naroda u Mjanmaru protiv ove kompradorske klike.