U La Esperanci, Otavalo, Ekvador, nastala je velika pobuna seljačkih i domorodačkih masa. One su u nizu okršaja potisnule režimske snage sačinjene od plaćenika, paravojnih i vojnih jedinica. Nepoznato je koliko je tačno ljudi povređeno i poginulo (najmanje dvoje), a sama vlada je upotrebila preko 7000 vojnika u cilju pacifikacije. Uprkos tome, mase su odnele pobedu.
Uvod
Još 13. oktobra došlo je do marša preko 10.000 protestanata na ulicama Ibare. Protestanti su dominantno bili sačinjeni od studenata, seljaka, radnika i domorodačkih masa. Oni su maršem kroz Ibaru pokazale čvrstinu u zastupanju svojih političkih i socijalnih ciljeva.
U toku narodnog marša, ministar unnutrašnjih poslova je ispraćen pod kolonom sačinjenom od tenkova i drugih borbenih vozila. U jednom od pokušaja režima da ojača svoje pozicije u toj inače buntovnoj provinciji (Otavalo), pod plaštom “humanitarnog konvoja” dovezeni su vojnici, tenkovi i oklopna vozila.
Kao i u drugim delovima sveta, vladajući režimi moraju “podsetiti” siromašne, obespravljene, eksploatisane “gde im je mesto”. Tako su režimske snage izvele napad na demonstrante, a posebno je dejstvo bilo usmereno na narod Karanki. Ovaj narod našao se pod opsadom tenkova, borbenih helikoptera, policije, infiltracija i drugog. Sam napad je bio brutalan i zabeleženi su brojni dokazi o mučenju i prebijanju lokalnog stanovništva od strane podivljale soldateske. Kako sami pobunjenici navode, tada je povređeno 19 ljudi. Dva narodna borca su uhvaćena i na svojoj koži osetila kukavički gnev reakcionara.
Nastavak pobune i pobeda
Uprkos brojnosti od 7000, tehničkoj nadmoći, pa i kamuflaži “humanitarnog konvoja” ofanziva vladajuće klase je naprosto propala. Prodor u La Esperancu nije uspeo, a doprinos tome je u ne malom doprineo i arogantni nastup samih fašisoidnih snaga. Nakon više od 10 sati borbe, tokom koje su se našli opkoljeni sa svih strana i okruženi, “režimski psi i batinaši” (kako ih nazivaju revolucionarni izvori) su se povukli.
Režimske snage, sastavljene najvećim delom od kriminalnih elemenata, nenaviknute na otpor, a posebno ne kada je tako žestok i organizovan, nisu bile kadre da učine ništa više, osim da pokažu sopstveni kukavičluk. Iza sebe su ostavili trag uništenja, mučenja, ubistva i pljačkanja.
Nedisciplinovani kriminalni elementi, plaćenici i režimska soldateska je po svemu sudeći pucala nasumično u masu civila, što su joj narodne mase kasnije i same naplatile. Uprkos žrtvama, seljačke i druge mase po svemu sudeći dobijaju sve veći i zasluženi optimizam i borbeni moral. Zov klasne borbe ponovo se širom sveta sve jasnije oglašava.