Vatreno ljeto se nastavlja u punoj snazi, sa pokretima za narodnooslobođenje koji su odavno počeli da djeluju manje više u punoj snazi širom potlačenog svijeta. Međutim, sukobi od ovog ljeta pa nadalje neće viši biti samo na osnovi “igre šaha” između imperijalističkih sila i koje se ne libe da iskoriste težnje malih naroda za slobodom za svoju prljavu igru. Ovi sukobi će se nužno proširiti na formu ratova među samim državama,među samim imperijalistima. U tom duhu je IDF (izraelska vojska), bez ikakvog upozorenja otvorio vatru i napao vojne baze u Iranu, ubivši ključne vojne zapovjedniki, vojnu i civilnu infrastrukturu kao i mnoge druge ključne vojne građevine, utvrđenja, baze i samu vojnu tehniku.
Uprkos različitim stavovima, ili prostije rečeno “prodavanju magle od liberala i oportunista”, a koji hoće da ponove potez sličan onome od prije 100 godina (u duhu II internacionale), radnički,a sa njim i narodnooslobodilački pokret vidi dobro da je ovo konačno početak jedne nove epohe u kojem će glas svih potlačenih konačno dobiti priliku da procvjeta i time odigra ključnu ulogu u obaranju kapitalizma. Drugim riječima, ponovo se postavlja staro pitanje: ili socijalizam, ili varvarstvo. Danas, čak to dobija donekle drugi oblik: ili socijalizam, ili istrebljenje. Prema sadašnjem stanju, narodnooslobodilački pokreti imaju sve više šansi da iskoriste sukobe između svih predatorskih država i klasa za sebe i kreiraju uslove za oslobođenje od lanaca, ropstva i ugnjetavanja.
Pukotine se konačno otvaraju
Imperijalizam ne zna za granicu svog širenja; prema tom pravilu, dokle god nema nikakvih pravih prepreka, imperijalisti će uvijek za svoj cilj imati da prošire svoju teritoriju i uticaj . Gluma “međunarodne saradnje” u sistemu gdje “konkurencija” i “borbe na tržištu” koje održavaju i utiču na odnos privrede prema čitavom društvu može samo dovesti do najgorih patnji. Tako je Izrael, nečekajući više odobrenje od Bijele Kuće, otvorio vatru na Iran i time okončavši dugotrajnu iluziju prividnog mira, koji se svodio na tome da se borba sprovodi van očiju šire javnosti, u zabačenim krajevima ili putem satelitskih privatnih armija, režima i sličnog.
Samim time, vrijeme se menja i pukotine koje su do sada jedva labavo prekrivane “mirovnim pregovorima” su danas potpuno otvorene i tek započinju da se šire.
13. jun: Pozadina i šočetak,prva nedelja:
U ranim jutarnjim satima 13. juna 2025. godine, Izraelska soldatetska je napala desetine iranskih nuklearnih objekata, vojnih baza i infrastrukturnih objekata, ubijavši u procesu ključne vojne zapovjednike. Do 06:30 po izraelskom vremenu, izraelsko ratno vazduhoplovstvo pokrenulo je pet talasa vazdušnih napada sa snagom od više od 200 borbenih aviona, koji su potom otvorili vatru i ispalili oko 330 različitih projektila na oko 100 zadatih meta.
Izraelski ciljevi uključivali su nuklearni objekat Natanz i drugu infrastrukturu iranskog nuklearnog programa, bez nuklearnih nesreća koje su se dogodile kao rezultat vazdušnih napada. Mosad je u tom vremenu sabotirao iranske sisteme protivvazdušne odbrane i raketnu infrastrukturu, i kako piše sama imperijalistička štampa, Mosad je ovakava napad planirao već duže vrijeme, sa obzirom na to da su dronovi koji su korišćeni za napad bili stacionirani u okolini blizu Teherana, i da su čekali samo na znak da pokrenu ofanzivu pod imenom “Operacija Uzdižući Lav”.
14. -22. jun: Nastavak sukoba
Masovnim raketnim kontraudarima, Iran je naneo znatnu štetu Izraelu tokom 14. juna. Lansirano je najmanje 100 balističkih raketa. Iranske rakete su ciljale ključne lokacije protivbalističke i protivvazdušne odbrane, uključujući i Tel Aviv.
Već narednog dana uzajamno raketiranje se nastavilo, pa je tako Izrael nastavio da gađa državne, vojne i civilne objekte, a Iran sa druge strane je nastavio sa talasima balističkih udara po čitavoj teritoriji Izraela. Već nakon nekoliko dana rata, izraelska vojska najavljuje delimično povlačenje iz Gaze, odnosno posmatranje Gaze kao sekundarnog fronta. Paralelno sa ovim napadima, Otpor u Gazi je nastavio sa svojim napadima pa je tako 16. juna izveo više uspešnih operacija, od kojih samo u jednoj uništeno 7 izraelskih vojnika i oklopno vozilo. Upravo u ovom periodu, već postojeći zamah ponovnih palestinskih napada u Gazi dobija ponovo na snazi. Tokom ovog perioda, Iran je uspeo da pogodi i vojnoobaveštajni centar, kao i centar za planiranje operacija Mosada.
22. jun: Američka intervencija
O razlozima zbog kojeg američki imperijalizam konstantno vrši oružane napade širom Bliskog istoka je izlišno pisati. Međutim, nakon dužeg niza godina, Amerika je bombardovala relativno ozbiljnu vojnu i političku silu. U ponoć je izvršena operacija “Ponoćni Čekić” (Midnight Hammer), i time je Američko ratno vazduhoplovstvo i mornarica napala tri iranska nuklearna postrojenja: Fordou, Natanz i Isfahan. Sedam bombardera Nortrop B-2 Spirit iz 509. bombarderskog stroja leteli su bez prestanka iz vazduhoplovne baze Vajtman u Misuriju. Šest B-2 aviona je ispustilo 12 bombi GBU-57A/B MOP na postrojenje Fordou, a sedmi B-2 je ispustio dve MOP bombe na Natanz. Pored toga, jedna podmornica je ispalila 30 raketa “Tomahavk” na postrojenja u Natanzu i Isfahanu. U daljem izvještaju, Natanz i Fordou su pogođeni oko 2:30 ujutru po lokalnom vremenu u Iranu.
Po svemu sudeći, međusobni dogovori između barem Amerike i Irana (a moguće i Izraela) pokazali su narednih dana da su napadi vršeni praktično formalno, da su ciljevi prethodno evakuisani, a sve radi uspostavljanja nategnutog primirja, koji bi svakoj strani otvorio mogućnost proklamovanja “pobjede”.
Svjesni da bi produživanje rata vodilo ka povećanju socijalnih tenzija u svim pomenutim državama, imperijalističke države i same manevrišu konstantno, što diplomatijom, što drugim sredstvima tako da front među njima samima ne bude ni slučajno poljuljan frontom prema samim masama.
Šta ovo znači za Palestinsko i Kurdsko narodno oslobođenje?
Sa međusobnim sukobom imperijalista, narodima Palestine, Kurdistana (i svim potlačenima) se postavlja izvanredna prilika da pojačaju svoje napore da unište trenutni poredak i sa time slome lance svog ropstva koji vladaju nad njima, sa Palestincima koji se bore protiv Izraelske soldatetske, i sa Kurdima, koji uz borbu protiv islamista, turskih plaćenika, novog sirijskog režima, pa i samog iranskog režima koji nad njima vrši represiju i suzbijanje njihovog prava na samoopredeljenje.
Treba usredrediti pažnju na silu koju mnogi oportunisti vole da oslikavaju kao “utvrđenje antiimperijalizma”, Iran, da u ovom konkretnom trenutku, njegova pobjeda nad Izraelom i SAD bi značila i veliki napredak za druge narode Bliskog istoka, ali da on sam po sebi nije i ne može biti “bastion oslobodilačkih snaga”. Naprotiv, urušavanje cionističkog režima bi samo razoktrilo (i razoktriće) šupljine u drugim, reakcionarnim državama Bliskog istoka i ubrzati proces sveopšteg sloma međusobno povezanih eksploatatora.
Prema tome, u onoj mjeri u kojoj ova borba doprinosi odbrani naroda Irana i šire od nasrtaja trenutno najmoćnijih predatora, ta borba je i opravdana i legitimna. Svaka raketa koja razbija cionističku tvrđavu oslobađa i palestinske snage i ujedno uliva nadu svim narodima svijeta, kao i svim potlačenim klasama. No zaboraviti da je istorija puna slučajeva dogovora, tajnog paktiranja i laviranja preko leđa baš tih potlačenih, baš tih čija je nada uvijek gorela najsvjetlije bi bio najobičniji oportunizam. Evidentno je da je globalni sukob pred nama, da narodima svijeta ne preostaje više nikakav drugi izbor osim borbe, da pravilan stav o savezništvu radništva u kapitalističkom centru i narodnooslobodilačkih pokreta u kolonijalizovanim zemljama i dalje važi, da sistem koji globalan i sam proizvodi rat na globalnom i masovnom nivou i sam mora nestati u isto tako globalnoj i masovnoj borbi, ali borbi čiji cilj neće biti produživanje ropstva, već njegova likvidacija, a sa tim i uništenje svake osnove za nove ratove i za masovnu bedu koju on proizvodi.