Prethodno leto svakako je obilovalo klasnim i masovnim političkim borbama. Eksploatatorske vlasti i režimi su u nizu kompradorskih država širom sveta (kao u Bangladešu) doživele velike udarce. Mase sve dublje shvataju potrebu revolucionarnog nasilja, iako u njegovoj još uvek embrionalnoj, spontanoj formi. U red država koje obuhvata talas masovne borbe, polako dolazi i Maroko. Unutrašnje kontradikcije sistema, večno oslonjenje na krv i znoj radnika, i svih potlačenih postale su neizdržive i ulicama se zaorio dobro poznati zov društvene borbe.
Situacija na terenu:
- Počevši od 27. septembra, ljudi širom Maroka su se okupili i uspostavili barikade na ulicama, traživši ostavku ministara vlade Aziza Ahanuša, kako se saznaje direktno sa terena Maroka.
- Ujedinjeni pod kolektivom GenZ 212, ljudi širom Maroka su se ujedinili kako bi im se ispunili zahtjevi za pošten život, među kojima se uključuju poziv za reformu i uvođenje besplatnog školovanja i zdravstva u praksi.
- Slični slogani su se pojavili i u sjevernom gradu Tetuanu, gdje su se okupili na oko stotine demonstranata, dok je u glavnom gradu Rabatu, preko stotinu i više demonstranata se okupilo ispred skupštine, uzvikujući slogane: „Vlada je korumpirana“.
- GenZ 212, koji kao anonimni kolektiv ima više od 180.000 članova preko interneta, insistira na nenasilnoj prirodi svojih protesta, koji su do sada uglavnom bili mirni sve dok se policija nije umješala.
- Naime je žandarmerija ubila tri osobe u onome što su vlasti u službi finansijskog sistema opisale kao „opravdanu odbranu“ nakon što je grupa navodno pokušala da upadne u stanicu u selu Lkliaa, blizu Agadira. U okršijama koji već devet dana traju, oko 409 ljudi je bilo uhapšeno, uz to još veći broj povrijeđenih.
- Protesti su uslijedili nakon manjih i ranijih protesta koji su izbili sredinom septembra u nekoliko gradova nakon izvještaja da je osam trudnica umrlo u javnoj bolnici u Agadiru, što je izazvalo bijes kod naroda koji već dovoljno trpi pod dominacijom inostranog finansijskog sistema.
Zajedno sa protestima u Italiji protiv genocida u Palestini, ali i protestima širom svijeta, ponovo se pokazalo kao pogrešna taktika predstavljati se kao “ljubitelj mira po svaku cijenu”. Upravo tako dospevajući u zamku onoga koji širi “nemir i nezakone”. Ako je već tako, postavimo pitanje – mir za koga i čijih zakona? Ispod buržoarskog mira i zakona traju najgrublja kršenja prava čitavih nacija na samoopredeljenje, a sam je izgrađen na klasnoj eksploataciji. Stoga, takav mir ni ne zaslužuje život.
Ovi i mnogi drugi trikovi buržujskog kova nisu ništa drugo nego viševjekovna manipulacija nad psihom samog ugnjetavanog naroda. Sama činjenica da je nedopustivo govoriti o nasilju kao oružju za oslobođenje protiv tiranije, ukazuje na to da proleteri žive u društvu koji ih iz dana u dan prisiljava da preda sva svoja prirodna oružja. Najlakše se vlada onima koji nemaju u svome biću ni ideju borbe protiv nepravde. Jedino napadom na silu i na srž te sile utjeruje se strah u kostima svih onih koji bi da idu protiv naroda i njegove želje za slobodom, životom i slobodnim radom koji im pripada. Buržujska vladavina neće pasti pod parolom bezuslovnog mira, nego mira koje će doneti proletersko nasilje protiv sile buržoazije.